In een donkere Oranjestraat wijzen vrolijk brandende kaarslichtjes de weg naar de achteringang van de Doopsgezinde Kerk. Binnen zijn vrijwilligers al geruime tijd druk bezig en bij binnenkomst staan de Glühwein en de chocolademelk al warm en ligt de kerststol gesneden en gesmeerd te wachten op de kerkgangers.
Tegen achten gaat een ieder naar de kerkzaal. Die is prachtig versierd en een grote kerstboom staat voorin. En kaarsen, veel kaarsen. De kerk raakt overvol : meer dan 100 aanwezigen. Het artikeltje in het Gezinsblad lijkt effect te hebben gehad.
Er begint een afwisselende liturgie die mooi gedrukt aan de aanwezigen wordt uitgereikt. Het Kerstevangelie wordt gelezen en er wordt gezongen: door de gemeente, door de solisten Reint Nijdam en Marike Oostra, de eerste een lid van de VVP, de tweede een kleindochter van een lid van de VVP en daarmee toch behorend bij de VVP - familie.

En door het ‘t A - koortje : vierstemmig en gedisciplineerd als nooit tevoren. En ook nog eens beschikkend over een eigen soliste: Marianne Bouma, die eerder op de avond liet blijken ook een begeleiding van het orgel op de bugel niet uit de weg te gaan.
En natuurlijk een overdenking, gebaseerd op het kerstgebeuren.
Na afloop van de dienst is er opnieuw Glühwein en chocolademelk. En koekjes uit ‘eigen bakkerij ‘.
Na afloop dan naar huis, vol trots op een vereniging die het presteert om op deze wijze de Kerstavond te vieren. En vol trots om een bestuurslid te zijn van deze vereniging.
Theun Dijkstra.

Foekje Dijk opent traditie getrouw de middag met het aansteken van een kaars' Traditie is niet het koesteren van de as, maar het doorgeven van het vuur '.Daarna is het woord aan de heer Bakker en hij vertelt, dat hij met het ouder worden totaal niet bezig was en hoe hij door een persoonlijke ervaring kort na zijn pensionnering, met dit onderwerp aan de slag is gegaan. De film van Kees Brusse: ‘Vader is zo stil', plus een artikel in NRC en Trouw dat hem bijzonder heeft geraakt, was de aanzet. We zien een stukje van de film.
Leven is als een kaars die brandt tot de laatste seconde, wij leven ook tot het laatste moment.
Op het beeldscherm verschijnt het volgende citaat: Wij ouderen zijn Ãœbermensen (ambitieus) of Untermensen (traditie); verduidelijkt door een foto van een ouder echtpaar in klederdracht naast een foto van Tina Turner (ook al een dagje ouder!) in actie.
Er verschijnen meerdere citaten op het scherm:
a.Anne van der Meiden die de vraag stelt, "Wat heb je aan vrijzinnigheid als je oud wordt? Ik weet het niet maar kijkend naar de kerkbezoekers, word je er oud mee.( de gevolgtrekking zou kunnen zijn, dat wij vrijzinnigen allemaal oud worden. Laat het zo mogen zijn.)
b. Simone de Beauvoir stelt, dat ontwikkeling niet meer mogelijk is als je oud bent en daarmee vervalt de essentie van het bestaan.
Deze uitspraak wordt uiteraard weerlegd want een mens leert tot het laatste toe en heb je dus als je oud bent nog wat te doen. Er komen deze middag meerdere aspecten( met b.v. even heel kort economie - jongeren ) aan de orde al dan niet doorspekt met persoonlijke ervaringen.
Zoals reeds gezegd, leren we tot het laatste en heb je als je oud bent nog wat te doen, ook al komen/zijn er veranderingen zoals in: -onze geheugenfunctie -onze fysieke mogelijkheden -onze veranderende behoeftes -ons ZIJN (persoonlijke groei) -onze geloofsbeleving (vervlakking, verdieping ,essentie)
Er wordt aandacht besteed aan wat ouderen willen en wat ze doen.
Samenvattend: de ‘dicht-bij-de-mensen-lezing' van Koos Bakker concludeert, dat ouderen nog lang niet zijn uitgerangeerd. We kunnen dankbaar zijn voor hetgeen we hebben geleerd en dragen als ouderen de taak met ons mee om onze ervaringen en wijsheden door te geven aan wie ze wil horen. Het gaat er om wie je bent en wat je bijdraagt aan het leven.
Na het doven van de kaars en een dankwoord aan dhr. Bakker, vergezeld gaand met een bloemetje, sluit Foekje Dijk deze sfeervolle middag af.

Truus Renkema.

 

 

 

Op 17 november vertelde beeldend kunstenares Geke Hoogstins in De Open Hof over haar leven en werk. Zij weet haar publiek meteen te boeien. Als Friezin met een grote liefde voor Drenthe schildert zij deze avond met woorden. Met haar grote kennis van en passie voor de natuur, de cultuur en de historie van Drenthe schetst ze in fraaie bewoordingen de beelden die haar inspireren tot haar schilderijen. Natuurlijk ontbreekt de laptop met de beamer niet. Maar ook zonder deze technische hulpmiddelen zie je haar vroeg in de ochtend in de paarse heide liggen wachten op de warmte van het eerste zonlicht dat het eerste ‘schilderij' van de dag creëert. Veel van haar werk bevat elementen van mist, mystiek en stilte. En als je daar dan ook nog de psychedelische rockmuziek van Pink Floyd bij hoort, dan zie je de ‘witte wieven' letterlijk en figuurlijk bij haar op het doek verschijnen. Je ziet en beleeft haar verwondering en bewondering voor de natuur. Dankzij de inzoommogelijkheid van laptop en beamer zie je ook hoe gedetailleerd zij schildert: Een dauwdruppel of een koeienoog blijkt dan een spiegeltje van het landschap en de tere moerasspirea zou je bijna voorzichtig kunnen plukken. Wanneer er een heropvoering van haar "Walkyre echo's" komt, dan is dan volgens mij een aanrader, omdat daarin de ultieme verbeelding van de schoonheid uit haar leven in dans, theater en schilderkunst te beleven is.

Wilko Schuringa

Jantien de Jong.